ada_blue

Η κατάρρευση του συστήματος

Σπάνια, εξαιρετικά, ευχάριστα, θλιβερά, καταστρεπτικά γεγονότα συμβαίνουν στον κόσμο κάθε χρονιά. Μερικά από αυτά είναι τόσο μοναδικά που γίνονται σημεία αναφοράς, όπως για παράδειγμα συνέβη στην Ελλάδα με το σεισμό του 1999 ή στις Η.Π.Α. με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Όμως, η κατάσταση που βίωσε ολόκληρη η ανθρωπότητα εξαιτίας του covid19 ήταν και, δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι καινοφανής.  Καινοφανής για την τεχνολογικά προηγμένη, λογοκρατούμενη και με οικονομική στόχευση κοινωνία μας. Ενώ σχεδιάζουμε διαστημικά ταξίδια αναψυχής και ερευνούμε πού αλλού στο ηλιακό μας σύστημα θα μπορούσαμε να μετοικήσουμε γιατί πια η γη δεν μας αρκεί, η επιστήμη δεν μπορεί να θέσει φραγμό σε έναν φονικό ιό, τουλάχιστον όχι πριν πεθάνουν κάποιες χιλιάδες άνθρωποι. Είναι ένα από τα παράδοξα του πολιτισμού μας: όσο θαυμαστότερα τα επιτεύγματά του, τόσο μεγαλύτερη η αδυναμία του να δώσει λύσεις σε προβλήματα παλαιά και χρόνια, όπως ο θάνατος. Γιατί τον θάνατο κανένα ανθρώπινο σύστημα αξιών, ιδεών και αρχών δεν τον νίκησε ποτέ ούτε θα τον νικήσει. 

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι αρμόδιοι για να πείσουν τους Έλληνες να μείνουν στα σπίτια τους και να μην κυκλοφορούν ήταν «να μην καταρρεύσει το σύστημα υγείας»! Αυτό σημαίνει ότι αν νοσούσε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ταυτόχρονα και χρειαζόταν νοσηλεία, δεν θα μπορούσε το σύστημα υγείας να καλύψει τις ανάγκες σε κρεβάτια στα νοσοκομεία και στις Μ.Ε.Θ., ενώ αν νοσούσαμε λίγοι κάθε φορά θα μπορούσε να βρεθεί ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο πιο εύκολα, ένα κρεβάτι για να πεθάνουμε! Αυτό μπορούσε να μας παράσχει το σύστημα υγείας.Υπήρξαν, βέβαια, και ασθενείς που βγήκαν από το νοσοκομείο, μάλλον υγιείς, κανείς δεν είναι σίγουρος. Όμως, αυτοί που βγήκαν ήταν οι δυνατοί οργανισμοί. Οι αδύνατοι, οι ευάλωτοι, οι ηλικιωμένοι, οι έχοντες υποκείμενα νοσήματα ως επί το πλείστον κατέληξαν. Αν η επιτυχία ενός συστήματος μετριέται με το πόσο και αν μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους που χωρίς αυτό δεν θα τα κατάφερναν, τότε είναι ξεκάθαρο ότι το σύστημα παρά τα μέτρα που πήραμε, παρά τον εγκλεισμό μας και τις «σχολαστικές» προφυλάξεις μας, κατέρρευσε. Και κάτι ακόμα: αποδείχτηκε ότι η πρόταξη του αγαθού της δημόσιας υγείας δεν ήταν παρά προφάσεις εν αμαρτίαις. Απλά, οι απανταχού αρμόδιοι ένιψαν τας χείρας τους και μετέθεσαν την ευθύνη στον καθένα από εμάς.

Εντούτοις, αυτό που προσωπικά με συγκλόνισε ήταν ο τρόπος που πέθαναν οι άνθρωποι στα διάφορα νοσοκομεία του πλανήτη. Μόνοι τους, χωρίς τους δικούς τους κοντά τους, χωρίς να ακούσουν έναν παρηγορητικό λόγο, χωρίς να μπορούν να κρατήσουν το χέρι κανενός, χωρίς να τους επιτρέπεται η Θεία Κοινωνία. Πέθαναν και θάφτηκαν χωρίς τελετές και προσευχές σε λάκκους που ανοίχτηκαν για να χωρέσουν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες άλλους νεκρούς. Τι ένιωθαν αυτοί οι ασθενείς, όταν τους έπαιρναν με τα ασθενοφόρα οι άνθρωποι με τις προστατευτικές στολές που τους έκαναν να μοιάζουν περισσότερο με αστροναύτες ή με εργαζόμενους σε πυρηνικούς αντιδραστήρες παρά με νοσοκόμους; Τι σκέφτονταν; Μήπως ότι θα πάνε κάπου για να θεραπευτούν ή κάπου όπου δεν υπήρχε πιθανότητα σωτηρίας; Τι άκουσαν και τι είδαν αυτοί οι άνθρωποι μέσα στα σύγχρονα νοσοκομεία; Ποια ήταν η τελευταία τους επιθυμία; Ποτέ δεν θα μάθουμε. Οι εμπειρίες ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού των ανθρώπων θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους και δεν είναι δυνατόν πλέον να τις ανασυστήσουμε, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να τις μάθει και να τις καταγράψει. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι που πέθαναν παρουσιάστηκαν όχι ως άνθρωποι αλλά ως αριθμοί. 

Έτσι, για άλλη μια φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ακούγεται μόνο η φωνή των ισχυρών, μόνο η επίσημη άποψη καταγράφεται. Όπως συνέβαινε στους πολέμους παλιά – αλλά το παλιό τελικά είναι τόσο πρόσφατο, τόσο παρόν που εκπλήσσει. Παλιά, λοιπόν, οι νεκροί των πολέμων ήταν μόνο νούμερα στον κατάλογο των απωλειών του στρατού του κάθε κράτους. Η φωνή τους έχει χαθεί, όπως και η φωνή άλλων ομάδων, που θεωρήθηκαν σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους κατώτερες, φτωχότερες, άσημες και ασήμαντες και που στις μέρες μας καταβάλλουν πολύ κόπο οι ιστορικοί για να τις ακούσουν ή έστω να τις υποθέσουν. Η απώλεια ή καλύτερα η εξάλειψη των εμπειριών, των βιωμάτων και των απόψεων ομάδων ανθρώπων είναι σοβαρό πλήγμα για όλη την ανθρωπότητα, γιατί μόνο μέσα από την εμπειρία μπορούμε να ωφεληθούμε, μπορούμε να καταλάβουμε τι έγινε και τι πρέπει να γίνει για να μην ξαναπεράσει η ανθρωπότητα την ίδια φρίκη, να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη. Η διατήρηση της μνήμης – όχι της μνησικακίας –  πρέπει να είναι επιδίωξή μας. Κι αν οι επίσημοι φορείς δεν έχουν την πρόθεση να διατηρήσουν τη μνήμη κάποιων ανθρώπων ή γεγονότων και τα πολτοποιούν ή τα υποβιβάζουν ώστε να εξυπηρετούνται οι δικές τους επιδιώξεις, οφείλει ο καθένας από εμάς να διατηρεί ξύπνια τη συνείδησή του και τη μνήμη του. 

Υπήρξαν, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι και όχι νούμερα που πέθαναν από τον covid19, που δεν μπόρεσε ούτε η επιστήμη να τους προσφέρει την ίαση ούτε και εμείς να κάνουμε τίποτα, εμείς που ο φόβος μας είχε παραλύσει και που περιοριστήκαμε να βλέπουμε από τις οθόνες των τηλεοράσεων το δράμα που βίωναν. Ας αναγνωρίζουμε, έστω και εκ των υστέρων, ότι ένας πολιτισμός που στηρίζεται αποκλειστικά στη λογική και στην ύλη, που έχει εξορίσει τον Θεό από τη ζωή του ανθρώπου, ως μια αυταπάτη ή ως δεισιδαιμονία για τους αμόρφωτους, όχι μόνο δεν επαρκεί για να δώσει περιεχόμενο και νόημα στις ζωές των ανθρώπων αλλά επιπλέον τους αφαιρεί την ανθρώπινη ιδιότητα στην κρίσιμη στιγμή του θανάτου. Το μόνο ενθαρρυντικό σε όλα αυτά είναι ότι εκεί όπου όλες οι ανθρώπινες προσπάθειες αποδεικνύονται μάταιες και καταρρέουν, εκεί εμφανίζεται ο Θεός.

enoriac
Άγιος Διονύσιος Αχαρνών 2022 © All rights Reserved