ada_blue
00502841_20190531

Περί υπαρξιακής αμνησίας και σχέσεων

Η αμνησία έχει κάτι συγγενικό με την λήθη. Το παρόν κείμενο δεν αναφέρεται στην αμνησία του νου, κ μόνο, αλλά σε εκείνη την κατάσταση όπου λησμονείς αλήθειες. Με την εξάσκηση, την συστηματική μελέτη κ άλλες τεχνικές η αμνησία του νου θεραπεύεται πολλές φορές. Όμως όταν μιλάμε για κατάσταση, αναφερόμαστε ( είθισται τουλάχιστον) στην ψυχοσωματική ολότητα και κυρίως ενότητα, ενός ανθρώπινου προσώπου. Εμπεριέχει κ τον νου αλλά κυρίως το υπαρξιακό κέντρο του ανθρώπου, κ αυτό δεν είναι, αυτή η εκδοχή της λέξεως ” εγώ” ως κέντρο απόλυτης προσοχής των πάντων. Για να γίνουμε πιο σαφείς, δεν εννοούμε  την αυτοσυνειδησία, το εγώ ως υπαρκτικό κέντρο του ανθρώπινου προσώπου, αλλά την διαστρέβλωση της εικόνας του κ της μορφής του. Τον λεγόμενο εγωισμό.

Η αμνησία λοιπόν ως κατάσταση, συνιστά, την διακοπή της επαφής μας με το υπαρξιακό μας κέντρο. Αν η λήθη δεν είναι βύθισμα στο σκοτάδι της άγνοιας κ της αγνωσίας του ιδίου μας του εαυτού, τότε τι είναι; Τότε, σε αυτή την κατάσταση, διακόπτεται όχι μόνο η επαφή με την αλήθεια του εαυτού μας ( και η αλήθεια, κατάσταση είναι, παρά ιδεολόγημα θεωρία κ.λπ.) αλλά κ η επαφή με τους ανθρώπους. Η αλήθεια ενός προσώπου, αναδεικνύεται στην σχέση, κ μάλιστα στην προσωπική. Είτε είναι φιλική, είτε ερωτική είτε οποιαδήποτε ουσιαστική σχέση. Οι σχέσεις συνέχουν τον κόσμο μας, αρχίζουν σε αυτόν κ επεκτείνονται πέρα από αυτόν. Δίνουν ουσία κ αξία στο πολύτιμο παρόν μας, για να συνεχιστεί και το οποιοδήποτε αύριο μας. Δεν είναι όμως οριστικοποιημένη κατάσταση, διότι Άλλος σε επαναφέρει στην αλήθεια. Με την δική σου, βέβαια προσπάθεια συγχρόνως.

Επίσης η αλήθεια ενός προσώπου αναδεικνύεται, εκτός από την σχέση, και εν κοινωνία. Ιδιαιτέρως δε, όταν η τελευταία αποτελεί κοινωνία (και συνεπώς σχέση) προσώπων και όχι ένα συνονθύλευμα ιδεολογημάτων, θεωρημάτων, απόψεων και πεποιθήσεων  που αλλάζει ανάλογα με τις επιταγές και τις συνθήκες της εκάστοτε εποχής και των κοινωνικών, πολίτικων και οικονομικών συνθήκων.  Η πορεία προς το θείο και την αλήθεια μπορεί να είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, δεν είναι όμως και δεν αξίζει να είναι μοναχική.

Για να μπορέσεις  να είσαι σε σχέση και εν κοινωνία, πρέπει να έρθεις σε συνάντηση με το άλλο πρόσωπο και μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτό είναι να είσαι έν αληθεία του δικού σου προσώπου. Δεν μπορεί να συντελεστεί μια αληθινή και ουσιαστική συνάντηση αν και οι δυο μεριές δεν είναι αυτό που πραγματικά είναι ή για να το πούμε με άλλα  λόγια, στο ποσοστό που είσαι πραγματικά ο εαυτός σου μπορείς να συναντηθείς και να συσχετισθείς με άλλα πρόσωπα (εφόσον και αυτά είναι εν προσωπική αλήθεια και επιλέξουν να συναντηθούνε μαζί σου). Γίνεται μάλιστα κάτι εκπληκτικό και παράδοξο σε αυτήν την κατάσταση, όσο περισσότερο βαθαίνεις στον ίδιο σου τον εαυτό (και δεν εννοούμε μόνο την αυτογνωσία, σημαντικότατο κομμάτι και αυτό βέβαια) τόσο περισσότερο πλαταίνει η ύπαρξη σου για να χωρέσει και τον πλησίον, τον απέναντι από εμένα, τον τόσο διαφορετικό από εμένα αλλά και τόσο ποθητό και ζωτικό για εμένα όπως και εγώ για αυτόν.

Από τα τελευταία μπορεί να διακριθεί και ένα άλλο χαρακτηριστικό της λήθης και αυτό είναι η διαίρεση. Αν η κατάσταση της αλήθειας τόσο της προσωπικής  όσο( και κυρίως), της θείας αποκαθιστά την ενότητα και την διάσωση του ανθρωπίνου προσώπου καθώς  και την ενότητα που διαχέει, συνέχει και συγκρατεί την πλάση ολόκληρη,  η λήθη είναι η απουσία σχέσεως με τον ίδιο μας τον εαυτό τον πλησίον και τον Θεό, συνεπώς  διαίρεση.

enoriac
Άγιος Διονύσιος Αχαρνών 2022 © All rights Reserved