Η εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας

Ἡ μνήμη της εορτάζεται τὴν 15 Αυγούστου

Η μεγαλύτερη από τις πολλές γιορτές της Παναγίας που έχουμε στο εορτολόγιό της Εκκλησίας μας, είναι αυτή της Κοίμησης, που αποκαλεί ο λαός “Πάσχα του καλοκαιριού”. Η εκκλησία μας ονομάζει την Παναγία καταρχήν Θεοτόκο γιατί γέννησε τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, Μάλιστα σύμφωνα με την απόφαση της Γ ́ Οικουμενικής Συνόδου και παράλληλα καταδίκασε τον Νεστόριο, που δεχόταν ότι η Παναγία γέννησε Xριστό άνθρωπο και όχι Θεό άνθρωπο. Έπειτα η Παναγία είναι η πρέσβειρα και μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Δεν σώζει, αλλά πρεσβεύει. Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει, ότι καμία προσευχή μας δεν φθάνει απ’ ευθείας στον Ιησού Χριστό, αλλά δια μέσου της Θεοτόκου.

«Ταις πρεσβείες της Θεοτόκου Σώτερ σώσον ημάς» ψάλλουμε κατά την Θεία Λειτουργία, ενώ σε κάθε παράκληση λέμε «Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον ελέους πηγή του κόσμου καταφύγιον».

Για την εορτή αυτή η Εκκλησία μας προετοιμάζει τους πιστούς με προεόρτια νηστεία και με παρακλήσεις από την 1η έως και 13η Αυγούστου. Οι παρακλητικοί κανόνες εκφράζουν την ιδιαίτερη αγάπη και σχέση των ανθρώπων με την Παναγία μητέρα, η οποία πορεύεται μπροστά από την ανθρωπότητα και οι πιστοί ακολουθούν. Είναι αυτή που έζησε τον θάνατο του Υιού της στο Σταυρό και δεν εγκατέλειψε τον κόσμο με τον θάνατό της. “Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλειπες Θεοτόκε. Στην Παναγία ομολογούμε την αδυναμία μας και επιζητούμε την βοήθεια και προστασία της, από τους πολλούς πειρασμούς της ζωής, «Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω» γιορτάζουμε την Κοίμηση της Παναγίας την οποία γεύθηκε, αν και παραμένει στην κορυφή της αγιότητας, Ο θάνατος στην γλώσσα της Εκκλησίας δεν λέγεται θάνατος αλλα «εκδημία» και ύπνος (κοίμηση) γιατί ως μητέρα της ζωής γίνεται συγκάτοικος του Υιού της Ιησού Χριστού «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν, ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν» (Κοντάκιο εορτής της Παναγίας). O Άγιος Ανδρέας Κρήτης την ονομάζει “μετά Θεόν, Θεό”. Ως συγκάτοικος του Χριστού και ως μητέρα ακούει τον πόνο των ανθρώπων και μεσιτεύει για την καλύτερη έκβαση του πόνου της ασθένειας του κακού.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφέυγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασία. Την Κυρία Θεοτόκο την θέλουμε παρούσα όχι μόνο στον πόνο αλλά και στη χαρά. Χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον παρθένε η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει, ότι ο ανθρώπινος βίος θα ήταν αβίωτος χωρίς την Παναγία γι’ αυτό την ονομάζουν Γοργοϋπήκοο, Γιάτρισσα, Επακούσασα, Πάντων Χαρά.

«Εις σε μόνον ελπίζω εις σε μόνον καυχώμαι και προστρέχω τη σκέπη σου σώσον με» με τη γιορτή της Κοίμησης Της Παναγίας οι πιστοί ανανεώνονται αναπτερώνονται και την παρακαλούν να μην εγκαταλείψει τον κόσμο νά είναι παρούσα και προστάτης στη καθημερινή μας πορεία και να ψάλλουμε «Αι γενεαί πάσαι μακαρίζομέν Σε την μόνην Θεοτόκον. Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν Σοι Παρθένε άχραντε. Παρθενεύει γαρ τόκος και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον Παρθένος και μετά θάνατον Ζώσα. Σώζοις αεί Θεοτόκε την κληρονομίαν σου».

Αθανάσιος Παπαγεωργίου

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Αὐτόμελον.
Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Ὁ Οἶκος
Τείχισόν μου τὰς φρένας Σωτήρ μου· τὸ γὰρ τεῖχος τοῦ κόσμου ἀνυμνῆσαι τολμῶ, τὴν ἄχραντον Μητέρα σου, ἐν πύργῳ ῥημάτων ἐνίσχυσόν με, καὶ ἐν βάρεσιν ἐννοιῶν ὀχύρωσόν με· σὺ γὰρ βοᾷς τῶν αἰτούντων πιστῶς τὰς αἰτήσεις πληροῦν. Σὺ οὖν μοι δώρησαι γλῶτταν, προφοράν, καὶ λογισμὸν ἀκαταίσχυντον· πᾶσα γὰρ δόσις ἐλλάμψεως παρὰ σοῦ καταπέμπεται φωταγωγέ, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μεγαλυνάριον
Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετὰ δόξης, πρὸς τὰ οὐράνια.

Μετάβαση στο περιεχόμενο