Μια νέα ανάγνωση…

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ, τη λάμπα κρατώ ψηλά,  να δούνε της γης οι θλιμμένοι, να ‘ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι, σταμνί για να πιεί ο καημός κι ανάμεσά μας θα στέκει ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν, σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός κι εκεί καθώς θα μιλάμε θα ‘ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

                                                                                                                                                                                                                                           Τάσος Λειβαδίτης

Είναι εκπληκτικό το πώς ορισμένα ποιήματα, ακόμα και τραγούδια σύγχρονα, κοσμικά, μιλάνε με τόση δύναμη και ευστοχία για την Εκκλησία και τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό κι ας μην ήταν αυτή η πρόθεση των δημιουργών τους, κι ας γράφτηκαν από ανθρώπους που δεν είναι θεολόγοι και ίσως να μην είναι ούτε από αυτούς που πηγαίνουν στις εκκλησίες ανελλιπώς για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Έτσι και το παραπάνω ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, το οποίο έχει μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη και τραγουδήθηκε πολύ κάποιο καιρό και συνδέθηκε με πολιτικές καταστάσεις. Κι όμως, ακούγοντάς το αυτό το διάστημα που όλος ο κόσμος  δοκιμάζεται σκληρά, απέκτησε νέο νόημα, εκφράζοντας με τον καλύτερο τρόπο την ανάγκη του ανθρώπου να βρει παρηγοριά και ελπίδα στην Εκκλησία. Γιατί είναι και αυτό η Εκκλησία: ο χώρος που είναι ανοιχτός για όλους, που περιμένει τους πάντες, ιδίως τους πονεμένους, να προσέλθουν και να βρουν συντροφιά. Ο χώρος που πάντα θα υπάρχει στρωμένο τραπέζι, τράπεζα γεμάτη σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Ο χώρος όπου ανάμεσα στους συγκεντρωμένους βρίσκεται ο Χριστός, πονεμένος κι αυτός, γιατί πώς μπορεί να μην πονάει μαζί μας ο Αδερφός μας; 

Παρόλο που η ατμόσφαιρα αυτού του ποιήματος είναι στενόχωρη (θλίψη, καημός, πόνος), δημιουργεί ταυτόχρονα το αίσθημα της ανακούφισης. Φέρνει στο νου το «δεῦτε πρός Με οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Κι αυτή η παράδοση στα χέρια του Κυρίου είναι τόσο γλυκιά και παρήγορη, γιατί έχει μια απέραντη αγάπη που ξεπερνά όλες τις δυσκολίες, όλα τα βάσανα κι όλη την ταραχή αυτού του κόσμου!

Τελικά, ο Κύριος βρίσκεται παντού! Το ζητούμενο είναι να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και την καρδιά μας για να Τον βλέπουμε, να Τον αντιλαμβανόμαστε και να Τον νιώθουμε.

Κατερίνα Βαραλέξη

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο