Το σφοδρό και το αμάραντο της αγάπης

Ο έρωτας, έτσι όπως τον έσπειρε ο Θεός στην κτίση, βρίσκεται ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο θείο. Αυτή η αγάπη ανάμεσα στους δυο που συναντιούνται ψυχή με ψυχή, «έχει και το σφοδρό και το αμάραντο…είναι τυραννική». Γλυκιά τυραννία. Φως και χαρά και ελευθερία είναι η συνάντηση κι ο έρωτας. Ο μεγάλος Εραστής είναι ο Χριστός, που αγάπησε την Εκκλησία έως θανάτου. Δείχνει το είδος του έρωτα, που μπορεί να γεννά τη ζωή. Είναι ο Σωτήρας του σώματος της Εκκλησίας, Πρόθυμα και χωρίς δισταγμό σκύβει μπροστά στην αγάπη Του εκείνη. Η αφοσίωσή της στον θείο Εραστή είναι η ευτυχία της …Το μυστήριο τούτο μέγα εστί…  Του ανθρώπινου γάμου βέβαια, αφού εικόνα του θείου γάμου αποτελεί. Η αγάπη του Χριστού για την Εκκλησία είναι μεγάλη. Την αγάπησε άνευ όρων. Της έμεινε πιστός αν και του γύρισε τη ράχη εκείνη, και τον πλήγωσε μυριάδες φορές. Έφτασε στην έσχατη πτώση, τον πρόδωσε, τον χλεύασε, τον αγνόησε. Εκείνος δεν την εγκατέλειψε, ώσπου να τη σώσει με την θυσία του στο σταυρό. Κι επειδή ήταν η ζωή, την ανέστησε, όπως ανέστησε το σώμα του με τη δύναμη του Πνεύματος και την έβαλε πάλι δίπλα του, σαν άμεμπτη και ανέγγιχτη και πεντάμορφη νύφη.    

Στις μέρες μας συνέβη: Ένας άντρας έκανε μακρύ ταξίδι, για να φτάσει στο Άγιον Όρος. Ήθελε να βρει κάποιον αγιασμένο γέροντα να του εξηγήσει αυτό το παράξενο που του συνέβη. Όταν τον βρήκε, του περιέγραψε το όραμα. Ενώ ήταν μέσα στο σπίτι του μόνος, σα να έφυγε η στέγη και είδε φως λαμπρό, θωπευτικό και ζωηφόρο, αλλιώτικο από του ηλίου, να κατεβαίνει και να τον λούζει. Τι του συνέβη; Ο Γέροντας χωρίς να απαντήσει στην αρχή, τον ρώτησε για τη ζωή του. Ήταν η ζωή ενός απλού ανθρώπου, επιστήμονα, παντρεμένου, που η γυναίκα του τον εγκατέλειψε χωρίς αιτία από μέρους του, και εξαφανίστηκε. Δεν θύμωσε γι αυτό, ανησύχησε μόνο, τι έγινε, και άρχισε να ψάχνει να βρει τα ίχνη της. Ακολουθώντας τα έφτασε προ των πυλών της κατάντιας της, στα σπίτια με τις πόρνες. Πόνεσε πολύ η ψυχή του και θα τη δεχόταν πάλι, αν αυτή ήθελε να επιστρέψει. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το νου του σκέψη εγωϊσμού, ευθιξίας, οργής. Μόνο ο πόνος έσφιξε την ψυχή του. Ο πόνος αυτός όμως, είπε ο γέροντας, άνοιξε και τους ουρανούς πάνωθέ του και έζησε την απερίγραπτη εκείνη εμπειρία.

Ο ουράνιος Νυμφίος δεν ζήτησε από την νύφη Εκκλησία πράγματα που δεν μπορούσε να του δώσει. Δεν ζήτησε τίποτα. Την αγάπησε όπως ήταν, κι Εκείνη υποτάχτηκε στην αγάπη Του. Όμοια πρέπει να συμβαίνει και στο «μέγα» μυστήριο του γάμου. «Κι αν δεν είναι τόσο ωραία μια γυναίκα όσο άλλες, ή δεν έχει τα προσόντα άλλων, ή τα πλούτη, ή την κομψότητα, ή τα ταλέντα, ή δεν τα καταφέρνει στις δουλειές τόσο καλά, ας μην τη περιφρονήσει ή χλευάσει, διότι αυτά τα αλαζονικά αισθήματα είναι σα να απευθύνονται στον Θεό που την δημιούργησε.» Υπό Θεού αρμόζεται ανδρί γυνή. (άγ. Ιω. Χρυσόστομος)

«Η εξωτερική ομορφιά ελκύει και ενθουσιάζει. Συνηθίζεται όμως με την καθημερινότητα και παύει να ελκύει. Δεν μπορεί μόνη της να στηρίξει ευτυχία.  Την καλή διάθεση όμως, την αφοσίωση, την επιείκεια, το γενναιόδωρο χαμόγελο δεν τα βαριέσαι. Αυτά κρατούν θερμό και τον έρωτα περισσότερο από την ομορφιά.» (άγ. Ιω. Χρυσόστομος

            Αυτή είναι οστό από τα οστά μου και σάρκα από τη σάρκα μου.

Από την πλευρά του Αδάμ έγινε η Εύα και από την λογχισμένη πλευρά του Χριστού η Εκκλησία, και άνοιξε η πύλη της παραδεισένιας, τέλειας αγάπης για το ανθρώπινο ζευγάρι. Καμιά φλεγόμενη ρομφαία δεν φράσει πια την είσοδο, και το χερουβείμ δεν εμποδίζει αλλά υποδέχεται χαρούμενο τα στέφανα του γάμου στη Βασιλεία των ουρανών. Ο άντρας παίρνει από το χέρι την γυναίκα που του παραδίδει ο Νυμφαγωγός, για να την οδηγήσει στον θάλαμο της αιώνιας αγάπης. Ναι, στον άντρα προσφέρεται το προνόμιο της αγάπης μαζί και χάρισμα. Στην θαλπωρή της καρδιάς του οι αντιστάσεις της γυναίκας λιώνουν και εκείνη υποτάσσεται, ανθίζει και αφοσιώνεται με βαθιά χαρά Και αν η θαλπωρή ψυχρανθεί; Υπάρχει πάντα η θαλπωρή της θεϊκής καρδιάς του Νυμφαγωγού. Εκείνος δεν ψυχραίνεται ποτέ. Εκείνος θα ανακαινίσει ή θα συντηρήσει το μυστήριο της αγάπης στους πιστούς που προστρέχουν στο λόγο του και θυμούνται το «Μέγα Μυστήριο». Άντρες και γυναίκες είναι Σώμα Του και σαν μέλη αυτού του Σώματος είναι δεμένοι μεταξύ τους. Μέσα στην Εκκλησία θα ωριμάζει το δέντρο της αγάπης τους απλώνοντας δυνατούς κλώνους με ωραίους καρπούς.

«Μέσα στην Εκκλησία δεν περιφρονείς τον πιο αδύνατο, αντίθετα τον βοηθάς. Κι αν η γυναίκα σου φοβάται για την αγάπη σου, βεβαίωσέ την, όπως και ο Κύριος βεβαιώνει σε κάθε θεία Ευχαριστία πως είναι πάντα παρών.» (Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος) Στον άντρα αναθέτει ο Κύριος τις περισσότερες ευθύνες. Εκείνον καλεί να εγκαταλείψει τους γονείς του και να προσκολληθεί στη γυναίκα του. Πόσο μάλλον τις ως τότε συνήθειές του, και να την βάλει πάνω απ’ όλους και όλα. Και ο Χριστός άφησε τον Πατέρα, κατήλθε στη γη και έγινε ένα με την Εκκλησία  Του δίνει το πρωτείο της θυσιαστικής αγάπης. Και από τη γυναίκα δε ζητά τίποτα; Τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Και η αποστροφή σου προς τον άνδρα σου είπε στην Εύα αμέσως μετά την πτώση. Τότε η αναγκαστική εξάρτηση, τώρα η αυθόρμητη και ελεύθερη αφοσίωση. «Την ελεύθερη ανταπόκρισή της να ζητήσεις από τη σύντροφό σου και όχι τον δουλικό φόβο και την συμφεροντολογική υποταγή. Γιατί στην ελευθερία μόνο υπάρχει αληθινή αγάπη» (άγ. Ιω. Χρυσόστομος). Μεγάλο το μυστήριο της αγάπης και της γαμήλιας ένωσης. Αναφέρεται στο Χριστό και στην Εκκλησία. Την αγαπά και την θάλπει Εκείνος μέσα στους αιώνες και δεν την περιφρονεί για τις αδυναμίες της και τις αμαρτίες της. Η Εκκλησία τιμά και υποτάσσεται στην κεφαλή, το Χριστό, και την μεγάλη του αγάπη. Αυτής της σχέσης εικόνα είναι ο γάμος. 

-Στ’ όνομά του και στ’ όνομα του Νυμφίου της Εκκλησίας, σ’ εμπιστεύομαι, σου δίνομαι και σου υποτάσσομαι. Λέει εκείνη. 

-Στ’ όνομά του και στην σταυρωμένη αγάπη Του σε κάνω σώμα μου και θα θυσιάσω, αν χρειαστεί, όλα τα δικά μου, ακόμα και τη ζωή μου,  για να σε οδηγήσω μαζί μου στην ουράνια Βασιλεία.  

Όταν άφησε την τελευταία της πνοή μια νέα γυναίκα πεθαίνοντας από καρκίνο, ο άντρας της γονάτισε μπροστά στην κλίνη της και είπε με δάκρυα: «Σ’ ευχαριστώ Κύριε που μου έδωσες να φυλάξω αυτό το θησαυρό και με αξίωσες να σου τον επιστρέψω!» Ήταν το επισφράγισμα της τέλειας αγάπης που εύχεται η Εκκλησία. Η απόδειξη ότι δεν αγαπήθηκαν μόνο γι αυτούς τους ίδιους, αλλά για το Χριστό. Η πηγή της αιώνιας αγάπης είναι Εκείνος, και κάθε αγάπη αφιερώνεται σ’ Εκείνον. 

Άννα Κωστάκου-Μαρίνη

(από το βιβλίο της «Οίνον ουκ έχουσι. Η πιο όμορφη ιστορία αγάπης» βιβλιοπ. Νεκτ. Παναγόπουλος)

Μετάβαση στο περιεχόμενο