«Χαίρε, της οικονομίας του κτιστού η εκπλήρωσις»

Η Θεοτόκος ήταν η αγιότερη ανθρώπινη ύπαρξη στη γη, την οποία επέλεξε ο Θεός, για να πρωταγωνιστήσει στη διαδικασία της σωτηρίας των ανθρώπων. Το ιερότατο πρόσωπό της, η απόλυτη καθαρότητα και αγιότητά, της ήταν τα απαραίτητα στοιχεία που την κατέστησαν μητέρα του Υιού του Θεού.

Η θεολογική σημασία της εορτής των Εισοδίων είναι τεράστια, καθώς έχει στόχο να μας διδάξει πολύ υψηλές έννοιες σχετικά με την προσωπικότητα της Θεοτόκου και τη μοναδική συμβολή της στην υλοποίηση του θείου σχεδίου της σωτηρίας του κόσμου.

Οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι μέσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ κατοικεί ο Θεός, γι’ αυτό ανέβαιναν στον λόφο, όπου ήταν κτισμένος, με σεβασμό και τρόμο, σαν να προσέγγιζαν τον ίδιο το Θεό. Οι λαϊκοί προσκυνητές στέκονταν στο τεράστιο προαύλιο και τις παρακείμενες στοές, από όπου προσεύχονταν και παρακολουθούσαν τις τελετουργίες των ιερέων. Κανείς δεν επιτρεπόταν να πλησιάσει στο διαμέρισμα του Ναού, που ονομαζόταν Άγια των Αγίων, όπου φυλασσόταν η Κιβωτός της Διαθήκης, η οποία θεωρούταν ο θρόνος του Θεού και η ορατή παρουσία Του στη γη. Μόνο ο αρχιερέας του έτους μια φορά τον χρόνο, κατά την πένθιμη ημέρα του Εξιλασμού, έμπαινε εκεί, για να θυμιάσει.

Η Παναγία μας, λοιπόν, είναι αυτός ο ανυπέρβλητος Ναός της Ιερουσαλήμ, ο νοητός Ναός του Θεού, μέσα στον οποίο καταδέχτηκε να κατοικήσει ο αιώνιος και άπειρος Θεός. Ο ιερός υμνογράφος της γιορτής, θέλοντας να τονίσει αυτήν την καταπληκτική παρομοίωση, έγραψε πως η Θεοτόκος είναι, «Ο καθαρότατος ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού». Αν, επομένως, ο Ναός της Ιερουσαλήμ θεωρούταν ιερός, επειδή, υποτίθεται, ότι μέσα σε αυτόν κατοικούσε, σύμφωνα με την πίστη των Ιουδαίων, ο Θεός, πόσο πιο άγια και ιερή θα μπορούσε να θεωρείται η Θεοτόκος, η οποία φιλοξένησε στα πανάγια σπλάχνα της τον σαρκωμένο Λόγο και τον έθρεψε από τα τίμια αίματά της;

Η είσοδος της Θεοτόκου στα απρόσιτα Άγια των Αγίων του Ναού της Ιερουσαλήμ, θέλει να φανερώσει το ακατανόητο ύψος της αγνότητας και αγιότητάς της. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου έχουμε υπέρβαση της πεπτωκυίας ανθρώπινης φύσης και αποκατάσταση της πρότερης προπτωτικής. Η Παναγία γεννήθηκε, βεβαίως, με την πτωτική φύση, ως κληρονόμος της αμαρτίας των πρωτόπλαστων γεναρχών μας, όμως η θεία χάρις σταδιακά την εξύψωνε από τη νηπιακή της ηλικία μέχρι τον Ευαγγελισμό της, οπότε με την επισκίαση του Αγίου Πνεύματος, καθαρίστηκε απόλυτα από το προπατορικό αμάρτημα και πήρε την προπτωτική αδιάφθορη φύση. Μόνο έτσι μπορούσε να επιτελέσει την υπέρτατη αποστολή Της. Οι ευσεβείς διηγήσεις περί της θαυμαστής διαμονής της στον Ναό εκφράζουν ακριβώς αυτή την πίστη της προοδευτικής καθάρσεώς της».

Η είσοδος της Παρθένου Μαρίας στο Ναό αποτελεί την απαρχή της εκπλήρωσης της χαρμόσυνης υπόσχεσης του Θεού στον άνθρωπο και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας για την σωτηρία του κόσμου. Και γι’ αυτό η Παναγία έχει αγαπηθεί, έχει υμνηθεί και τιμηθεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ιερό πρόσωπο, μετά το Χριστό, σε όλο τον κόσμο.

Παύλος Αθανασίου

Μετάβαση στο περιεχόμενο